myrain

crushed!!!

2006-09-15T19:43:00.000+08:00

i may be calm at times
but i am disturbed...
i may seem strong,
but inside i am weak...
i may act so indifferent,
but it doesn't mean i don't care...

people think i'm okay,
but they don't know me...

by the end of the day
i am the real one who is being left...

"busted!"

my rain...

2006-09-02T21:55:00.000+08:00

"I got tears in my eyes
But i don't know why i cry
I know deep inside i'm not happy
Yet I keep on smiling
But no i'm not fronting
I really thought i'm free
From my fears and anxiety
Don't realize that i am not...
I am getting worse instead
i don't have hope,
i don't have happiness,
i don't have anybody,
i don't have love...
My loneliness lingers on
And i don't have hands to hold on to
Now i wonder...
Do i keep on falling
Or simply i just can't reach you?"

Epekto ng panonood ng TOM&JERRY

2006-09-02T20:15:00.000+08:00

Marahil ay napanood nyo na ang nakatutuwang mga characters ng cartoons na Tom & Jerry.

Bigyan mo ng pagkakataon ang iyong sarili na balikan ang mga sandaling iyon. Matapos mong mapanood ang walang katapusang habulan at kulitan ng pusa't daga na ito, may naramdaman ka bangkakaiba sa iyong katawan? Maaaring pangangati ng dila o likod? Pananakit ng batok? Matinding sakit ng tiyan? O kaya ng ulo? Hindi ka naman ba nagsuka? O naglaway na parang asong ulol? Naduling? Nakaramdam ng matinding kalungkutan? Nagkarushes sa puwet? o kaya sa kilikili? Nagkatigyawat sa ilong? o kaya sa tainga? Sumakit ang mga kalamnan? Hmmm...e ang puson kaya??

Well, syempre HINDI...ang O.A. mo naman kung nagkaganon ka, de ba?! Pero sa pagkakaalam ko may matinding epekto talaga sa buhay ang panonood ng cartoons na toh... Ayaw mong maniwala? Panoorin mo na lang to:
Kuha yan ng aking mga naggagwapuhang mga kaklase na adik sa panonood ng tom&jerry twing tanghali gamit ang aking hidden camera sa paborito naming canteen.

Matapos mong mapanood ang video...Sabihin mo nga...Ano? Manonood ka pa?! hehe...baka magaya ka sa kanila... peace! \m/(//,x)

LOVE of the Condore Heroes Amazing Stunts..DAW

2006-08-30T20:20:00.000+08:00

Kung kapuso ka marahil ay napanood mo na ang Love of the Condore Heroes...hehe. at kung naging fan ka pa ng nasabing telenobela na galing pa sa tsina,,, hayaan mong i-share ko sayo ang ilan sa mga nakabibilib na stunts nina Yang Guo at Dada.. dahil sa hindi inaasahang pagkakataon, nakuhanan ko ng video ang ilan sa mga klasmeyt ko na ginagaya ang stunts ng mga pangunahing bida...haha...iba talaga ang epekto ng TV sa mga kabataan ngayon...

wala lang...yun lang yun!!!

Matter of Taste By Matthew Sutherland

2006-08-30T16:34:00.000+08:00

(HIGHLY RECOMMENDED TO RELEASE STRESS.....
This is so funny...take time to read all the way to the end.

The following is from a British journalist stationed in the
Philippines.

His observations are so hilarious!!!! This was written
in 1999.)

I have now been in this country for over six years, and consider
myself in most respects well assimilated. However, there is one key
step
on
the road to full assimilation, which I have yet to take, and that's
to eat BALUT.

The day any of you sees me eating balut, please call immigration
and ask
them
to issue me a Filipino passport. Because at that point there will be no
turning back.
BALUT, for those still blissfully ignorant non-Pinoys out there, is a
fertilized duck egg.
It is commonly sold with salt in a piece of newspaper, much like
English
fish and chips,
by street vendors usually after dark, presumably so you can't see how
gross
it is.

It's meant to be an aphrodisiac, although I can't imagine anything more
likely
to dispel sexual desire than crunching on a partially formed baby duck
swimming
in noxious fluid. The embryo in the egg comes in varying stages of
development,
but basically it is not considered macho to eat one without fully
discernable feathers,
beak, and claws. Some say these crunchy bits are the best. Others
prefer
just to drink the so-called 'soup', the vile, pungent liquid that
surrounds
the aforementioned feathery fetus...excuse me;
I have to go and throw up now. I'll be back in a minute.

Food dominates the life of the Filipino. People here just love to eat.

They eat at least eight times a day. These eight official meals are
called, in order: breakfast, snacks, lunch, merienda, merienda ceyna,
dinner, bedtime snacks and no-one-saw-me-take-that-cookie-from-the-
fridge-so-it-doesn't-count.

The short gaps in between these mealtimes are spent eating Sky Flakes
from the open packet that sits on every desktop. You're never far
from food in the Philippines. If you doubt this, next time you're
driving
home from work, try this game. See how long you can drive without
seeing food and I don't mean a distant restaurant, or a picture of
food. I mean a man on the sidewalk frying fish balls, or a man
walking through the traffic selling nuts or candy. I bet it's less than
one
minute.

Here are some other things I've noticed about food in the Philippines:

Firstly, a meal is not a meal without rice - even breakfast. In the UK,
I could go a whole year without eating rice. Second, it's impossible
to drink without eating. A bottle of San Miguel just isn't the same
without gambas or beef tapa. Third, no one ventures more than two paces
from their house without baon (food in small container) and a container
of something cold to drink. You might as well ask a Filipino to leave
home without his pants on. And lastly, where I come from, you eat with
a knife and fork. Here, you eat with a spoon and fork. You try eating
rice swimming in fish sauce with a knife.

One really nice thing about Filipino food culture is that people always
ask
you
to SHARE their food. In my office, if you catch anyone attacking their
baon,
they will always go, "Sir! KAIN TAYO!" ("Let's eat!"). This confused
me,
until
I realized that they didn't actually expect me to sit down and start
munching on their boneless bangus. In fact, the polite response is
something like, "No thanks, I just ate." But the principle is sound -
if you have food on your plate, you are expected to share it, however
hungry you are, with those who may be even hungrier. I think that's
great!

In fact, this is frequently even taken one step further.
Many Filipinos use "Have you eaten yet?" ("KUMAIN KA NA?") as a general
greeting, irrespective of time of day or location.

Some foreigners think Filipino food is fairly dull compared to
other Asian
cuisines.
Actually lots of it is very good: Spicy dishes like Bicol Express
(strange,
a dish
named after a train); anything cooked with coconut milk; anything
KINILAW;
and anything ADOBO. And it's hard to beat the sheer wanton,
cholesterolic
frenzy
of a good old-fashioned LECHON de leche (roast pig) feast. Dig a pit,
light a fire,
add 50 pounds of animal fat on a stick, and cook until crisp. Mmm,
mmm...
you can actually feel your arteries constricting with each successive
mouthful.

I also share one key Pinoy trait ---a sweet tooth. I am thus the only
foreigner
I know who does not complain about sweet bread, sweet burgers, sweet
spaghetti,
sweet banana ketchup, and so on. I am a man who likes to put jam on his
pizza. Try it!

It's the weird food you want to avoid. In addition to duck fetus in
the
half-shell, items to
avoid in the Philippines include pig's blood soup (DINUGUAN); bull's
testicle soup, the
strangely-named "SOUP NUMBER FIVE" (I dread to think what numbers one
through four are);
and the ubiquitous, stinky shrimp paste, BAGOONG, and it's equally
stinky
sister, PATIS.
Filipinos are so addicted to these latter items that they will
even risk
arrest or
deportation trying to smuggle them into countries like Australia and
the
USA,
which wisely ban the importation of items you can smell from more than
100
paces.

Then there's the small matter of the purple ice cream. I have never
been
able to get my brain
around eating purple food; the ubiquitous UBE leaves me cold.

And lastly on the subject of weird food, beware: that
KALDERETANG KAMBING
(goat)
could well be KALDERETANG ASO (dog)...

The Filipino, of course, has a well-developed sense of food. Here's a
typical Pinoy
food joke: "I'm on a seafood diet. "What's a seafood diet?" "When I
see food, I eat it!"

Filipinos also eat strange bits of animals --- the feet, the head,
the guts, etc., usually barbecued on a stick. These have been given
witty names,
like "ADIDAS" (chicken's feet); "KURBATA" (either just chicken's neck,
or
"neck and thigh" as in "neck-tie"); "WALKMAN" (pigs ears); "PAL"
(chicken
wings);
"HELMET" (chicken head); "IUD" (chicken intestines), and BETAMAX"
(video-cassette-like
blocks of animal blood). Yum, yum. Bon appetit.

"A good name is rather to be chosen than great riches"-- (Proverbs
22:1)

WHEN I arrived in the Philippines from the UK six years ago, one of the
first cultural differences to strike me was names. The subject has
provided a continuing source of amazement and amusement ever since.
The first unusual thing, from an English perspective, is that everyone
here has a nickname. In the staid and boring United Kingdom, we have
nicknames in kindergarten, but when we move into adulthood we tend, I
am glad to say, to lose them.

The second thing that struck me is that Philippine names for both
girls and boys tend to be what we in the UK would regard as
overbearingly
cutesy for anyone over about five. Fifty-five-year-olds colleague put
it.
Where I come from, a boy with a nickname like Boy Blue or Honey Boy
would be beaten to death at school by pre-adolescent bullies, and never
make it to adulthood. So, probably, would girls with names like Babes,
Lovely, Precious, Peachy or Apples. Yuk, ech ech.
Here, however, no one bats an eyelid.

Then I noticed how many people have what I have come to call "door-bell
names".

These are nicknames that sound like -well, doorbells. There are
millions of
them.
Bing, Bong, Ding, and Dong are some of the more common. They can be,
and
frequently are, used in even more door-bell-like combinations such as
Bing-Bong, Ding-Dong, Ting-Ting, and so on. Even our newly appointed
chief of police has a doorbell name Ping. None of these doorbell names
exist where I come from, and hence sound unusually amusing to my
untutored foreign ear.

Someone once told me that one of the Bings, when asked why he was
called Bing, replied, "because my brother is called Bong". Faultless
logic.
Dong, of course, is a particularly funny one for me, as where I come
from
"dong"
is a slang word for well; perhaps "talong" is the best Tagalog
equivalent.

Repeating names was another novelty to me, having never before
encountered people with names like Len-Len, Let-Let, Mai-Mai, or
Ning-Ning.
The secretary I inherited on my arrival had an unusual one: Leck-Leck.
Such names are then frequently further refined by using the "squared"
symbol,
as in Len2 or Mai2. This had me very confused for a while.

Then there is the trend for parents to stick to a theme when naming
their children. This can be as simple as making them all begin with
the same letter, as in Jun, Jimmy, Janice, and Joy.

More imaginative parents shoot for more sophisticated forms of
assonance
or rhyme, as in Biboy, Boboy, Buboy, Baboy (notice the names get worse
the
more kids
there are-best to be born early or you could end up being a Baboy).

Even better, parents can create whole families of, say, desserts
(Apple Pie, Cherry Pie, Honey Pie) or flowers (Rose, Daffodil, Tulip).
The main
advantage of such combinations is that they look great painted across
your
trunk
if you're a cab driver.

That's another thing I'd never seen before coming to Manila -- taxis
with
the
driver's kids' names on the trunk.

Another whole eye-opening field for the foreign visitor is
the phenomenon
of the
"composite" name. This includes names like Jejomar (for Jesus, Joseph
and
Mary), and
the remarkable Luzviminda (for Luzon, Visayas and Mindanao, believe it
or
not).
That's a bit like me being called something like "Engscowani" (for
England,
Scotland, Wales and
Northern Ireland). Between you and me, I'm glad I'm not.

And how could I forget to mention the fabulous concept of the randomly
inserted
letter 'h'. Quite what this device is supposed to achieve, I have
not yet
figured out,
but I think it is designed to give a touch of class to an otherwise
only
averagely weird name.
It results in creations like Jhun, Lhenn, Ghemma, and Jhimmy. Or how
about
Jhun-Jhun (Jhun2)?

How boring to come from a country like the UK full of people with
names like John Smith.
How wonderful to come from a country where imagination and exoticism
rule
the world of names.

Even the towns here have weird names; my favorite is the unbelievably
named
town of Sexmoan
(ironically close to Olongapo and Angeles). Where else in the
world could
that really be true?

Where else in the world could the head of the Church really be called
Cardinal Sin?

Where else but the Philippines!

Note: Philippines has a senator named Joker, and it is his legal
name.

TAPOS NA RIN...

2006-08-30T15:31:00.000+08:00

hay..ok. walang pasok ngayon at wala akong ginawa kundi matulog. ewan ko ba parang pagod na pagod ako nitong mga nakaraang araw, dahil sa pag iintindi. kakatapos lang nga STEP kahapon, well, grandslam lang naman ang school namin,,, sayang nga lang hindi man lang ako nakatulong. CONGRATULATIONS nga pala sa lahat ng nagsilahok at syempre sa mga nanalo. ayoko munang magkwento... nakapag kwento na kasi ako sa isa kong friend through e-mail... haaay... nakakaasar naman kasi oh. di na nga maganda pakiramdam mo di din maganda nangyayari sa paligid mo!!! di ako naniniwala na life is unfair..pero nakakaasar lang talaga minsan. yung kailangan mo, wala... yung gusto mo, hindi pwede. yung ayaw mo ang nangyayari... kung ano ka talaga,yun ang hindi alam ng marami...kung ano gusto nila, yun ang iisipin nila tungkol sayo... minsan di ko alam ang gagawin...minsan di ko alam ang sasabihin...yung gusto mong makasama, wala sa mga oras na yun...kung kailan mo xa kailangan nun xa nawawala. bakit ba kasi?! wrong timing ang lahat... kung sino pa ang importante sayo, xa nasasasaktan mo... kung sino mahalaga...ayun xa sa malayo...tinitingnan mo lang. nakakabanas!!!
hehe..joke lang! :-)

Oy Oy Oy!!!

2006-08-20T14:09:00.000+08:00

grabe...busy na naman ang mga tambay...
lalo na ang mga kasali sa iba't ibang contest for this month..
god luck sa inyong lahat...good luck sa atin pala! hehe..
nakasali kasi ako sa "Electronic Project Proposal" kaso..hindi ako marunong gumawa ng proposal eh..wala pang nagtuturo sakin...buti na lang may mga willing na tumulong...thanks po sa inyo...kay Vanessa..at sa mga TLE teachers... sana kayanin ko!!! :-(

Exams...

2006-08-10T18:26:00.000+08:00

Ayos ang day na to.. Nakakaadik.. Haha! Nagtest kami sa lahat ng subject. Ammmm... Syempre hindi naman ako nagreview... medyo tagilid nga ako eh. Masyado kasi akong antukin, ewan ko ba kung bakit hindi ako makatagal na nagrereview. Pano kaya toh?!? Hmmm... ano bang kailangan ko?! Pampagising o isang bagay na makatutulong sakin para hindi na magreview?! Ano kaya yun?! :P ...Hmmm...Pero OK nga yung isang buong araw na puro test... Ang bilis kasi ng oras at parang ang saya pagnatapos ka na. Pagkatapos naming mag MAPEH sumibat na kaagad kami ni ivy para mag********... ;P
...gunbound po... Hehe.. Adik ba??!? Ewan ko. Basta kailangan maMaster ko yung raon launcher na yon.. HAHA! Ang cute-cute kasi eh. I can't help it!!! WAAAAHHHH... Di ko pa nga naaasikaso yung plano kong gumawa ng bagong weblog... yung medyo kontrobersyal. Shhh... walang laglagan. HEHE..^^

akala ko kilala nya ako

2006-08-07T19:19:00.000+08:00

whoa! isya-shut down ko na sana ang pc ko pero nakita ko tong picture na toh.. hehe may naalala tuloy ako. Na-special mention ako kanina sa computer subject namin... sus! Natuwa pa naman ako dahil at least alam nya name ko...nun pala mali pagkakabanggit! Awtz!!! Pinaasa nyo ko!!! Hindi po ako si Nelie!!! Excuse me!!! Che!

hintayin mo ang pagtuligsa ko hahaha

2006-08-07T18:41:00.000+08:00

Oops! Hindi po yan gaya ng inaakala ninyo. Wala po iyang kinalaman sa ating gobyerno at sa pamahalaan ng mahal kong Pilipinas o kaya naman sa mga bagay bagay at isyung nagaganap sa ating bayan, ito po ay isa lamang katuwaan patungkol sa mga bagay na nagaganap sa sarili kong buhay at sa mga ilang katutuwang pangyayari sa aking munting mundo sa eskwelahan. Sa ngayon ay abala pa ako at gayon din naman ang aking mga kamag-aral dahil ang linggong ito at ang susunod pa ay pasahan na ng mga requirements namin para sa unang grading. Ang totoo ay napakarami kong dapat i-lecture at review-hin pero inuna ko pa ang blog ko kaysa magbasa at magsulat. Haha! Kasi naman eh, ang daming pinapalecture...ang natututo tuloy ay yungmga notebook ko, hindi ako! Hmmp! Hehe... Ano nga ba yon? Ahhhhh... wala lang... naisipan ko lang kasing gumawa ng isa pang weblog, o kaya naman tuluyang ko ng website... hmmm... kasi kakaiba talaga ang mga pangyayari simula nang maging 4th year high school ako, ammmmmm... siguro o maaaring hindi magustuhan ng iba... kaya nga po ngayon pa lang ay humihingi na ako ng paumanhin kung mayroon kayong hindi magustuhan sa aking mga sinasabi at ginagawa, iyon naman ay batay lamang sa aking mga opinyon at sa hindi naman ganong kasiryosong mga bagay.

UPCAT

2006-08-06T07:25:00.000+08:00

wow..tagal din bago ko ulit mag update sa paborito kong blog..hay walang kasing time. ang dami nang nangyari sana mai-post ko lahat hehe. ammmm... medyo hilo pa ko ngayon eh... (hang over bA?) kahapon... August 5, 2006 @ 12:30pm kasama ako sa libo-libong estudyante na kumuha ng UPCAT (University of the Philippines College Admission Test) hayzzz... grave yun ah... ewan ko ba kung ano nangyari...kakaiba ang feeling... kakaiba din yung panahon...umaaraw umuulan... massasabi kong hindi ako prepared (yun ang nakakaasar dun) hindi ko alam kung magsisisi ba ko o talgang ganon lang yun...para daw sa experience... first time ko kasing kumuha ng ganong exam. oo..totoo...hindi ko alam ang systema nila sa loob... ganon pala yun...sobrang bilis ng time limit...hindi pwede sa tulad kong relax... at inuuna yung mahihirap na tanong kaya mauubusan ka na talaga ng oras bago ka pa makarating sa may last part kung saan madadali na lang yung tanong...hehe sayang nga kasi huli na nung napansin ko yun... actually yung mga tanong ay hindi naman ganon kahihirap...at isa pa hindi ka din maiinip dahil sa sobrang bilis ng oras sa loob.
ewan ko kung ano lagay nung mga classmates ko sa exam na yun... madami kayang makapasa? sana... ....hmmmm.... ngayon ko pa lang yata nararamdaman yung UPCAT... ouch...ang sakit...sinayang ko ang kaisaisang pagkakataon ko para makapag aral sa natatanging unibersidad ng Pilipinas. maitatapak ko pa ba ang paa ko sa diliman??? nakaklungkot...sana nalaman ko kaagad na ganito pala...hindi ko sana sinayang yung opportunity. gayon pa man...yung nasa itaas lang talaga ang makakapagpasya kung ano ang dapat mangyari.

Giving...

2006-07-30T14:30:00.000+08:00

"God has given enough for everyone's need, but not enough for everyone's greed."

nakaliligayang offer...

2006-07-24T18:05:00.000+08:00

July 17 Quotation

2006-07-17T19:51:00.000+08:00

"i hate being rejected..
i hate being ignored..
Keep me.. Dump me..
Do whatever you want..
Just let me love you
till the rest of my
life."

--durogistangblogista

Ano ba talaga?!?

2006-07-16T20:52:00.000+08:00

"Nakatutulong ba o nakasasagabal sa pagunlad ang mabilis na paglaki ng populasyon?"

this is kewl...try it!

2006-07-13T12:39:00.000+08:00

If you are honest, this tells the truth. It's
pretty good. Write your answers on a piece of
paper, and NO cheating! The "meanings" are at the
bottom.

1. Which is your favorite color out of: red,
black, blue, green, or yellow?

2. Your first initial?

3. Your month of birth?

4. Which color do you like more, black or white?

5. Name of a person of the same sex as yours.

6. Your favorite number?

7. Do you like California or Florida more?

8. Do you like a lake or the ocean more?

9. Write down a wish (a realistic one).

When you're done, scroll down. (Don't cheat!)
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Answers:

1. If you choose:
Red - You are alert and your life is full of love.
Black - You are conservative and aggressive.
Green - Your soul is relaxed and you are laid back.
Blue- You are spontaneous and love kisses and
affection from the ones you love.
Yellow - You are a very happy person and give good
advice to those who are down.

2. If your initial is:
A-K You have a lot of love and friendships in your
life.
L-R You try to enjoy your life to the maximum
&your love life is soon to blossom.
S-Z You like to help others and your future love
life looks very good.

3. If you were born in:
Jan-Mar: The year will go very well for you and
you will discover that you fall in love with
someone totally unexpected.
April-June: You will have a strong love
relationship that will not last long but the
memories will last forever.
July-Sep: You will have a great year and will
experience a major life-changing experience for
the good.
Oct-Dec: Your love life will not be great, but
eventually you will find your soul mate.

4. If you chose:
Black: Your life will take on a different
direction, it will seem hard at the time but will
be the best thing for you, and you will be glad
for the change.
White: You will have a friend who completely
confides in you and would do anything for you, but
you may not realize it.

5. This person is your best friend.

6. This is how many close friends you have in your
lifetime.

7. If you chose:
California: You like adventure.
Florida: You are a laid back person.

8. If you chose:
Lake: You are loyal to your friends and your lover
and are very reserved.
Ocean: You are spontaneous and like to please
people.

9. This wish will come true only if you send this
to five people in one hour. Send it to ten people,
and it will come true before your next birthday

May you have enough happiness to make you
sweet…
Enough trials to make you strong…
Enough sorrow to keep you human and
Enough hope to keep you happy….

**here’s my answers…ammm but errrmzzz…I dunt think it’s ok if a share it…but anyway I posted it….

1. Green
2. N
3. January
4. Black
5. 3’lilBears
6. 13
7. California
8. Ocean
9. Sana maging close kami ulit nung isa kong friend…hay…kasi talagang nanghihinayang ako…bakit ba nagkaganto!?

Bakit puro na lang kalungkutan?

2006-07-09T22:00:00.000+08:00

Kay raming bagay ang nais kong takbuhan
Mga bagay na gustong talikuran...
Ang mundo at ang realidad.
Bkit kailangang magkaganito?
Bkit sa isang tulad mo pa?
Naubos ang panahon ko sa pagpapahalaga sayo...
Kinalimutan ang sarili ko
Lahat na sana ay ibibigay ko...
Ngunit isang umaga, sa paggising ko
Nakita ko ang distansya ko sayo...
Malayo...pitong dagat at pitong bundok...
Namulat ako sa sarili kong limitasyon
Sa loob ng bakod, sa rehas na bakal
Nakakulong ako sa isang pangako
Na hindi sinasadyang minsang tinalikuran...
Nakalimot...Nasanay...Naranasang maglagalag...
Pinilit kong abutin ang lahat ng aking nakikita
Oo nga...nahawakan ko na
Ngunit walang ano-ano'y nabitawang bigla
Parang buhangin...at mabilis na tinangay nghangin..
"Bakit?" tanong ko...Ninais kong umiyak
Ng sa gayon ay mabasa ang buhangin
At mahawakan ko ito...
Ngunit wala nang natitira pa sa akin
Kahit luha...Maging ang ngiti...Oo...
Pansamantala akong nakatakas
Pansamantala akong nakalabas...
Ngunit sa sakit na inabot ko...
Hindi ko naisip na kusa rin akong babalik...
Sa rehas...sa bakal na malamig.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

This will give you the chills........GOOD chills.

2006-07-09T21:58:00.000+08:00

A young man had been to Wednesday nightBible Study. The Pastor had shared about listening to Godand obeying the Lord's voice.The young man couldn't help but wonder, "DoesGod still speak topeople?"After service he went out with some friends forcoffee and pie andthey discussed the message.Several different ones talked about how God hadled them in differentways.It was about ten o'clock when the young manstarted driving home.Sitting in his car, he just began to pray, "God...If youstill speak to people speak to me. I will listen. I will do my bestto obey." As he drove down the main street of his town, hehad the strangestthought to stop and buy a gallon of milk.He shook his head and said out loud, "God isthat you?" He didn't get a reply and started on toward home.But again, the thought, buy a gallon of milk.The young man thought about Samuel and howhe didn't recognize the voice ofGod, and how little Samuel ran to Eli."Okay, God, in case that is you, I will buy themilk." It didn't seem like too hard a test of obedience. He could alwaysuse the milk. He stoppedand purchased the gallon of milk and started offtoward home.As he passed Seventh Stree t, he again felt theurge, "Turn Down that street."This is crazy he thought and drove on past theintersection.Again, he felt that he should turn down SeventhStreet.At the next intersection, he turned back andheaded down Seventh.Half jokingly, he said out loud, "Okay, God, I will".He drove several blocks, when suddenly, he feltlike he should stop. He pulled over to the curb and looked around. Hewas in semi commercial area of town. It wasn't the best but it wasn't the worstof neighborhoods either. The businesses were closed and most ofthe houses looked dark like the people were already in bed.Again, he sensed something, "Go and give themilk to the people in the house across the street." The young man lookedat the house. It was dark and it looked like the people were either gone orthey were already asleep.He started to open the door and then sat back inthe car seat. "Lord, this is insane. Those people are asleepand if I wake them up, they are going to be mad and I will look stupid." Again,he felt like he should go and give the milk. Finally, he opened the door, "Okay God, if this isyou, I will go to the door and I will give them the milk. If you want meto look like a crazy person, okay. I want to be obedient. I guess thatwill count for something but if they don't answer right away, I am out ofhere." He walked across the street and rang the bell. Hecould hear some noise inside. A man's voice yelled out, "Who is it?What do you want?" Then the door opened before the young man could getaway.The man was standing there in his jeans and T-shirt. He looked like he just got out of bed. He had a strange look on hisface and he didn't seem too happy to have some stranger standing on hisdoorstep. "What is it?"The young man thrust out the gallon of milk, "Here, I brought this to you."The man took the milk and rushed down a hallway.Then from down the hall came a woman carrying the milk toward thekitchen.The man was following her holding a baby. The baby was crying. The manhad tears streaming down his face. The man began speaking and half crying, "Wewere just praying. We had some big bills this month and we ran out of money. We didn't have any milk for our baby. I was just praying and asking God to show me how to get some milk."His wife in the kitchen yelled out, "I ask him to send an Angel with some. Are you an Angel?"The young man reached into his wallet and pulled out all the money he had on him and put in the man's hand. He turned and walked back toward hiscar and the tears were streaming down his face.He knew that God still answers prayers.

PARA TOH SA MGA TAMBAY JOSE AT SA MGA DUROGISTA KONG REPAPIPS!!!! I LOVE U MGA PARE!!! WHOOO!!! RAKISTA TAYO!!!! \m/

2006-07-09T21:51:00.000+08:00

BARKADA by Parokya ni Edgar

heto na ang mga officials ng barkada
kanya-kanyang kalokohan ang bawat bida
merong medyo praning
meron din ang antukin
kumpleto sa rekado ang barkada namin

pinagtagpotagpo kami ng tadhana
kahit pinanggalingan namin ay iba iba
walang pakialam kung san mapadaan
basta't sabay-sabay kaming nagtatawanan

Chorus

basta nanjan ang bawat miyembro ng tropa
ang kalokohan ay di mawawala
hindi na dapat pinag iisipan pa
lahat tayo ay dapat magsaya

musmos palang magkakasama na kami
nagkasundo kahit iba't ibang ugali
ganyan lang talaga saming munting barkada
kasakasama mo sa hirap at ginhawa

magkasabay mula sa pagsikat ng araw
magkasama hanggang daigdig ay magunaw
sa dami-dami ng aming napagdaanan
walang tatalo sa aming pinagsamahan

bridge

di na yata magsasawa
saming pagsasamasama
at sa aming barkada
asahan ng hindi mawawala
ang kalokohan at ang walang
tigil na tawanan sapagkat
ang bawat kabarkada namin ay sadyang ganyan

My AIDA Experience

2006-06-15T03:17:00.000+08:00

~Matagal kong pinag-isipan kung dapat ko bang ilagay ang post no ‘to dito. Maaring ang post na ito ay walang maidulot na mabuti sa aking kapwa at sa bayan kong Pilipinas. Maaaring ito ay makaabala sa mga masmakabuluhan pang mga gawain. Maaring makasakit ng damdamin at maaari ring makapagpataas ng kilay ng ilan. Ngunit gayon pa man, ayon na rin sa ilang survey at sa walang tigil na pagpapadala ng mga liham at e-mail ng aking mga tagahanga, lumabas na kailangan ko talagang ibahagi sa inyo ang aking mga naging karanasan during the AIDA era.

~Ang mga sumusunod ay batay sa ilang mga pag-aaral at pagsusuri sa aking talaarawan.

*Maraming nangyari sa maikling panahon ng paghahanda namin sa Aida. Hindi ko masyadong napansin pero naging close ako kay Gov at sa iba ko pang classmates. Kaya naman masgusto ko ang mga ganitong activities kaysa magklase. Kasi dito mo makikita ang tunay na potential ng bawat isa and at the same time astig ang bonding, at ‘yun ang talagang masaya.

~We’ve finished performing Aida last 13th of December, 2005. The play was very successful. Pero sa totoo lang masmadugo at masmaganda ang bawat eksena habang ginagawa namin ang play. Madaming nawalan ng boses. Madaming reklamo at mga issues na talaga nga namang kahindikhindik. Dito din kami napabilib ng ilan naming mga kaklase kasama na si Philip. Nakasama din naming sila Emily, Kristian, Joyce, Istal Erika ng Bougainvilla.

~Noong una pa lang nakita ko na ang Aida. Pero kahit hindi ganon ang kinalabasan, astigen pa rin naman. Kinulang lang talaga ng time, pero kung hindi, aba eh baka world class ang kinalabasan! ‘choz.

~Madami ding naging sacrifice dito sa Aida. Simulan mo kay Gov, director ng Aida, madalas na s’yang umabsent sa practice nila sa Math, pinagtaguan na din n’ya yung Ang Mayumo, school paper namin. At ang pinakamalaking sacrifice ay ang hindi naming pag-attend ng klase. Malaking kawalan samin yun.

~Hindi talaga naging biro ang paggawa ng isang musical play. At kung ako naman ang tatanungin, hindi talaga naging madali ang pagtuturo ng kanta. Sa totoo lang hindi ako kuntento sa kanilang pagkanta, parang may kulang. Sus, sobra naman kasi akong mag expect. Mahirap din gumawa ng kanta, mahirap maghanap ng music. Lalo’t minsan naiisip mo kung bakit kailangang ikaw lang ang gumagawa npn at kung minsan naiisip maong parang nag-iisa ka lang. (eekkk…dunt mind this)

~Ako yata ang pnakamadalas uminit ang ulo no’n. Pero tingin ko nakatulong naman, kahit konti.

~Noong mga unang araw ng paghahanda namin, talaga nga namang pahirapan sa paghahanap ng lugar na pwedeng pagpraktisan. Pero kulang na kulang ang oras namin kaya halos wala ding nangyayari. Isang beses, dahil sa kawalan ng lugar na mapapagpraktisan ang mga Adelfians ay naglaro ng patintero. I wonder kung sino ang pasimuno nun. =) nung day din na yun naaksidente si Gov. Boogsh! Nagkablack eye s’ya non. Hay…pag-naaalala ko yung araw na yon naaasar ako sa sarili ko. Para akong ewan! Aarrgggg..

~Nung mga sumunod na araw hindi s’ya nakapasok. At mahirap yun dahil s’ya ang pasimuno este ang leader naming…ang director ng AIDA. Nahirapan din ako kasi s’ya lagi ang una kong hinahanap pagdating sa usapang-AIDA. Syempre naman. Isang beses nga…nagkaron kami ng usapan kila Mamakat. At syempre kahit di pa magaling yung mata n’ya nagpunta pa rin s’ya. OK na sana ang lahat kayalang hindi nagsidating ang mga Adelfians. Nakooh! At ayon! Exactly 2:00 PM nag-walk out si direk! ---Astig s’ya dahil may isa s’yang salita. Sinabi naman n’yang uuwi s’ya ng 2:00 PM pag hindi nagsidating ang iba naming mga kasama. Eh hindi nagsidating, ayun, umuwi nga! Nakita ko pa s’yang sumakay ng tricycle! Hay naku! Gusto kong harangin yung sinasakyan n’ya whe.. Pero alam ko naman alam n’ya yung ginagawa n’ya, kaya hinayaan ko na lang. Nung umalis s’ya no’n ko narealize kung gaano kahalaga ang role n’ya sa play. Para kaming gagamba na tinananggalan kaagad ng 8 paa.. gets ba? Kahit ako, wala aring nagawa. Nung nandon na kami sa Conference Room, ako na lang ang humarap kay Ma’am Turcato. Arrggg! Hay.. Wala kasi akong karapatan kaya hindi ako masyadong nakapagsalita… Hmmm naalala ko lang. Late na akong umuwi nung araw na yon.. Pag dating ko sa bahay, sabi kagad ni Mama isang milyong bese ng tumatawag si direk.. Inasahan ko talgang gagawin n’ya yon. Syempre, tinanong n’ya kung ano nangyari. Hehe.. galit na galit sya kay JobOy non e.. xD

~AIDA..Simula ng nagka-Aida, lagi na akong late umuwi. Well, ang dahilan ay Aida pero sa totoo lang naglalaro lang kami ng patentero.. oops.. lagot! Heehee.. Naglalaro kami hanggang maging pusple ang sky (sabi nga ni Janine). Masya! Oo. Kakapagod nga lang… kulang kasi ako sa exercise. lol

~Ano pa ba? Dun sa Aida..nag karoon ng isang issue pa tungkol sa mga dancers at sa costumes nila. Hmmm… epal ata ako dun e. Sa pagitan yun ng DMK at KKH. Medyo ipit ako ah… :(

~Isa pang bagay about dun sa dalawang grupo na yun… Isang araw, nag meeting sila dahil nga sa mga hindi pagkakaintindihang kachorvahan. Naalala ko, naiwan ako sa kwarto ni Sir Turla, buti na lang nandon si Glory. Sinamahan n’ya ako…nakwentuhan. Kinukumusta ko ang Pegasus dahil madalang ko na silang makasama dahil sa Aida.

~Hmmm…sumobra ang init ng ulo ko nung araw na yun e. Ganito kasi yun…galling sa meeting ng sis.co., dumating sina Ja at Gov. Sabi nila sakin may kakausapin lang sila at kailangan ng room. Soo, ok…palagay ko kaylangan ko munang sumibat. (di ba?) Naintindihan ko naman yun e…kayalang…nagging iba yung dating sakin nung dumating yung iba nilang kasama. Nagbago tuloy ang isip ko. “Ayoko ng umalis!” Tapos eto pa yung kay Janine, talagang pinapaalis ako eh., na para bang wala na akong karapatan sa mundo. Talagang hinawakan na yung mga gamit ko at inaabot na sakin! Grrrrrrrr…… Nagdilim ang paningin ko non! (Saksi si Glory…) Iniligpit ko na yung mga gamit ko. Kaasar talga! Buti nga nakapagpigil pa ko kung hindi, lahat sila nakaaway ko. Paglabas ko ng room nakita ko sila Zaizin, Janine at Ivy. Dala ko na lahat ng mga gamit ko pati yung CD player ni Ivy at cassette ni Ma’am Ida. (Madami talaga akong dala) Tapos non, pinapapasok ko na sila…hmmm…pero parang sinabi nila sakin na “bakit ngayon pa?” …awww! Naasar talga ko nung araw na yun!!! Tinadyakan ko nga yung pintuan!!!! @$%&@%&#!!!! Pinapaalis ako, tapos ganon! Nang-aano sila e! Hmmp! >>>HEHE…PERO WALA NA YUN NGAYON NOH! NATATAWA NA LANG AKO PAG NAAALALA KO YUN.<<<

~Hayzzz….O.A. ba??? Hmmm….umuulan pa nga non e. Pero siguro ang reason behind kung bakit nagkaganon ay para makapagspend naman ako ng time kasama si Glory...(kasama yung dapat ko talagang samahan). Unang beses yata nun na nagkasama kami at nagkausap. Nandon kami sa canteen non. Errmmmzz…tapos non nakaisip na ako ng gagawin, since umuulan, kumuha ako ng tricycle para masakyan naming pauwi. Pero syempre hinatid ko muna si Glory sa Palengke. ~Ano pa ba??? Aha! Napakabad person ko talga! Hehe..nung mga sumunod na araw, lagi ko ng binabara si Janine. Ewan…naiirita ako e… xD

~Dec. 3, 2005, Saturday…May pratice ng Aida. Pero walang halos umatend, may kanya-kanyang business pa. Pero masaya din ako…woops! Naalala ko, 8:00AM ang usapan non. Medyo late nga akong dumating sa school non e. Kala ko nga nagpapractice na sila. I WAS SHOCKED nang makita ko si Gov na nakupo dun sa may canteen, NAG-IISA! AMAZING! Ang bilis ng heart beat ko nun, late kasi ako tapos nakita ko pa syang nag-iisa. Muka na ngang bad trip! AW! Natakot ako kasi baka ako pmapagdiskitahan… Grave! Galing nya talaga! Sya lang nagpapakaba sakin ng ganon. Maiba tayo…hmmm…hindi naman nagtagal, isa-isa ng dumating ang mga Adelfians. Pew! ~Then…nagpunta na kami sa conference room, pero kanya-kanyang business pa rin. Maalala ko lang…tumanggin akong maglunch non kasi walang bantay yung organ ko. Kaya lang, hehe, nag motor kami sa oval, syempre kasama si Kristian ;D …Ang saya saya! HAHA! Tapos nun, nung umuwi na si Kristian yung bike naman ni Charles ang napagdiskitahan ko. Montik na nga akong madisgrasya dun sa may tulay e. Pew! Buti na lang God saved me! Grabe! Himala yun! Kasi babangga na talaga ako dun sa pader pero biglang naliko! Astigen! Sobrang bilis ng pangyayari. “Thanks God.”

~Pahirapan talga sa pagkain ng lunch ang drama ko nun. …errmmz..para nga akong nalipasan ng gutom non kaya mainit ulo ko eh. Hekek. Kaya di ko din natiis, kahit papano kumain ako ng tinapay dun sa isang tindahan at nakipagkwentuhan sa ilang mga lolo at lola dun. Tapos non bumalik na ako sa Recre, at akalain mong nandon pa rin sila Ajoe, Ja, at Gov! AKALAIN MO YUN??? WAAAA… Hindi ko na maalala kung ano ginawa naming non… Dumating din sa Iris, whoa…late na sya ng kalahating araw..hehe. Tapos non, unti-unti na ulit nagsidatingan yung mga Adelfians. **Bad mood si Gov nung mga oras na yon. (pero hindi sya gutom noh). Hay…kasi nga naman wala pa kaming nagagawa. Balak na naman nga nyang umuwi ng 2:00pm. …kulett nya talaga. Errrr…kaasar din yung araw na yun e, alam ko namang naiiyak na sya, pero wala akong nagawa. Buti na lang nung nagpunta kami sa Conference room nandun si Mamakat. Wala akong magawa kundi tingnan lang sya. Naaawa ako sa sarili ko. (“Everything happens for a reason.”)

~Nung araw din na yon…sinamahan ko sya sa may 2nd year province. Wehe. Ang usapan ay gagawa kami ng kanta, pero nawala na sa isip ko yun. Nagkwento na lang sya…ng mga fairy tales. charoz! Ang saya pag sya kasama. Secret lang ha...idol ko kasi yun e.

~Nakapag practice naman kami ng isang scene non…at isang kanta! Haha. Naalala ko tuloy si Mamakat at si guliti girl…kilala nyo?

~Aida…3 songs lang kasi nagawa ko nun…tapos non nagtuturo na lang ako. Ang pinakanakakatawa ay yung pagpapraktis naming nung song na “Natatanging Ehipto” Kasama ko ang mga ddakilang Egyptian Soldiers at syempre ang Pharaoh. Hehe…pag nagpapraktis kami feeling ko masusuka na sila, yung iba nga tumatakas pa. Mga ewan talaga! Haha! Pero kakatuwa… J ,,,Sabi nga nung iba kong classmates takot na daw sakin yung mga classmates kong boys. Errmmz…gono ba ko kaLUFETT??? BUWAHAHAHAHAHAH!!! HAAHAHA!!! EHEM….EHEM… I LOVE MY JOB!

~Isa pang bagay…Nagpapraktis kami nun sa room ni Sir Turla…biglang pumasok si Gov, sinabihan ako ng happy b-day. (di ko na ata yun maalala)… Yun namang mga pinapraktis ko naniwala, ayun binati ako ng happy birth day ng wala sa oras. NakakAmiss talga yung mga ungas na yun e… hehe… :,D

~Ano pa ba? Dun din sa room ni Sir Turla na yun, dun kami nagpapraktis ni Ivy (Aida) nung song na “Munting Pangarap”. Yung song na yon ay nagpapakita ng pagmamahal sa bayan at sa mga mamamayan nito. :,) Actually yung song nayun ay ginawa ko din para sa sarili ko. Wew! Nakawawa ko yata si Ivy non e… Napaiyak ko pa… hehe… pero naiyak din naman ako nun noh. At humahagulgol ako non… Yaicks! Grave, nun ko lang ginawa yun. Kasi habang sinasabi ni Ivy na hindi n’ya kayang kantahin yung kanta…parang gumuho ang mga pangarap ko… (wehe) Naisulat ko kasi yung kanta na yun kasama ang tiwala kong makakanta nya yun sa harap ng maraming tao… (ang saya non di ba?) Hayzz…nun ko lang naramdaman yung ganon. Pero wala na yun… nakanta naman nya.

~Ok, Aida era pa din… Papakilala ko nga pala sa inyo si Chuchu, ang pinakacute na palaka este pagong, teka, na teddy bear? Hmmm…na ibon? Ano ba talaga??? Ammm…pagong siguro,. Hindi ko alam kung anong bagay ang pumasok sa isip ko at dinala ko yung stuff toy na yun sa school pro hala ka, instant celb yata sya! Unang name nya ay “Subs”…si Subs nagbigay syempre. Pero nagging Chuchu…ewan ko kung bakit…hirap magisip ng name.

~Dahil din sa Aida nagging close kami ni Angeli P.,,,I like her. :,)

~Ang laki ng pasasalamat ko dahil dun sa musical play na Aida, ang daming magagandang nangyari at marami akong natutunan. Ang saya… Maraming salamat sa lahat ng nagging bahagi ng Aida era. GOD, thanks po. Gusto ko ding pasalamatan sila Mamakat, Angeli P., Ato, Fafa Nikki, Mayor, haha…ang buong music ministry! I LOVE U PPL!!! Hindi ko maexplain kung gaano ko kasaya… at pwede ba kong mapunta dito kung hindi dahil kay Direk? …syempre hindi!!! … kaya THANK U PO!

~DEC. 13, 2005, araw ng Martes. Non naming ipenerform ang Aida. Lahat kami abala. Inaasikaso ang mga last minutes props, ang mga costumes, ang mga kanta, at OMG! Ang organ ko ayaw umadar!!! Naiiyak na ako nun, kasi akala ko mababalewala na ang lahat. Huhu. Hay buti na lang naayos ni Sir Ramil…awww…I love him na talaga! Pahirapan sa pagta-topless naman ang drama ng mga soldiers. Buti na lang andun ako! Pwede bang hindi sila sumunod sakin! HMMP!!! Syempre napagtanggal ko ng t-shirt yung mga Egyptian Soldiers. HAHA! AKO PA!!! ‘Lang minutes na lang at ayun na!!! NagPRAY muna kami…and then WE ROCK!!!!!!! WHOOOHOOOO!!!!!!!!!! Ang hindi ko makakalimutan ay ang pamali-mali kong pagtugtog sa piano. WAH!!!! HUHU. Pero okey lang. After the show, sigawan ang mga adelfians!!!! HAHAHAHA!!! SUCCESS!!!!! AJA!!!! Hindi naming inakala na magiging ganon yun kaganda at tatangkilikin ng mga manonood. Talaga nga naman ohh…. ADELFIANS ROCK!!!!!!!!!!!!!!!!

concealed dilemma

2006-06-05T21:35:00.000+08:00

Heto ako hindi mabitiwan ang nakaraan
Bumabalik na naman sa dati kong kinalalagyan
Mabigat ang mga saloobin,
Nasa isang mundong inaangkin ko
Walang makapasok,
Walang nagtatangka
Gusto kong magwika
Ngunit walang mapulot na salita
Pinipigilan ang pagpatak ng luha
Nagpapanggap, nagkukunwari
Hinahanap ko ang dating sarili
Hinahanap kung saan naiwan ang mga ngiti...

Nawawalan ng tiwala
Samundong nakikita ko
Nawawalan ng lakas, nanghihina
Ngunit kailanma’y hindi ko naisipang sumuko
Nagpapatuloy ako
Sa sakit, sa hirap
Na hindi ko ipinababatid
Sa kahit na sino pa man

Takot?

Oo,maaaring takot akong walang makinig
Natatakot na walang magpahalaga
Natatakot…
Pinanghihinaan ng loob…

Maraming beses ko ng gustong umiyak
Maraming beses na akong nagtangka
At sumubok
Ngunit ako’y nabigo
Patuloy na hinatak ng kalungkutan
Nagpatuloy sa kadiliman
Sa mundong ako ang salarin
Sa mundong ako ang biktima
Sa mundong patuloy akong nagpapahalaga
At patuloy na naghahanap, naghahangad…
Makikita mo ako
Nagpapatuloy para sa hinaharap
Ngunit pasan ko ang nakaraan
At pilit na niyayakap ang kasalukuyan…

Pinipilit kong maging masaya
Sa kabila na ang lahat ay nagbago na
May tawa, may ngiti
Ngunit lubos pa ring nangungulila
Sa naranasan kong tunay na pagkalinga
Hinahanap ko, Oo, inaamin ko.

Bitin Ako!!! Afm!!!

2006-05-16T17:45:00.000+08:00

this past few weeks, masyado akong nalilibang sa kung ano-anong bagay na nakikita sa internet. dahilan kung bakit hindi ko na naaasikaso ang blog ko. nakakalungkot, dahil feeling ko ay marami akong inaksayang oras at hindi ko na nabigyan ng pansin ang blog...ang blog na una kong minahal. ^^

hmmm...sa ngayon kwento muna ako....

May 15, 2006...

fiesta sa Bantog...matagal na kong ininvite ni Iris (one of my very very good friends), nakapg paalam na rin naman ako kay Mama, pero kahapon inatake ako ng sakit...katamaran...

buti na nga lang medyo maaga akong nagising kahapon...unlike before...na 2 or 3 pm na akong nagigising, kahapon nagising ako ng 8:00 am. hmmm...improvement eh. pagkatapos kong i-print yung mga files ng tita ko na pinagawa n'ya sakin nagtuloy-tuloy na kong mag on-line. lagi naman kasing ganon eh... halos 12nn na ng naisipan kong mag text kay iris... well, wala na kong balak pumunta e, kasi naman late na ko... hmmm... nagsosorry na nga ako sa kanya eh... kaya lang ang lufet ng reply... "iintayin kita..." huh! parang wala na kong ibang choice kundi pumunta. dapat sana maliligo na ko, pero ginagamit ni mama yung banyo. so wait ang lola mo... while waiting for my turn.... ammmmhhhhh..... nakatulog ako! ^^

huh! grave talaga! kakahiya mga pinaggagagawa ko. syempre, nagulat ako nung pagkagising ko 2pm na! aaaahhh! text ako kagad! hmmm...but i got the same reply. "iintayin kita..." ^^
syempre takbo ko...wahhhh! kaya lang may gumagamit ng banyo!!! OMG! di talaga ako maasahan! pero buti nakaligo rin ako... then rush ang paghanap ko ng outfit... matagal pa naman akong gumayak. medyo madilim ang langit pero buti na lang hindi umulan... medyo malayo yung bantog kaya nagjeep ako... ammm... sa totoo lang hindi ako marunong magcommute kaya edyo kabado ko.. heehee. ahh! isa pang bagay ay nakalimutan ko kung san ako pupunta! hindi ako sigurado kung ano tawag sa pupuntahan ko...buti na lang may mga nakasabay akong pupunta sa fiesta.. aha! yun na yun! hehe...nakarating naman ako ng maayos sa may kanto... sa loob pa kasi yung bahay nila.

ang masasabi ko lang... ang daming tao! kinabahan nga ako habang iniintay si iris...susunduin n'ya kasi ako sa may kanto. hmmp! tapos hindi pa ako nakilala! nakooh... matagal na din kasi kaming hindi nagkikikita... tapos pumayat nga daw ako.. hehe^^

nung una akala ko ako na lang ang bisita n'ya...nandun din pala yung iba kong classmates, sila jann, jannine, ivy, istal, and si jedi... (nagulat talaga ako nung nakita ko si jedi...di ko akalaing nandito na s'ya ulit sa bulacan) ...nakakatuwa dahil matagal na rin kaming hindi nagkikita, i mean, matagal ko na silang hindi nakikita...hindi kasi talaga ako lumalabas ng bahay.

nanood kami ng parada... then dun na muna kami nag stay sa house nila iris...kumain kami at nanood ng tv. konting kwentuhan... kulitan... hindi ko akalaing na-miss ko pala sila. minsan kasi parang wala naman akong pakiramdam.. hehe... (bato ba?) ang kukulit nila... ang laki daw ng pinagbago ko... harhar! most improve adelfian of the year! hay...sobrang kaadikan talaga.

hmmm...habang nakatambay kami, nabanggit na naman ni jedi yung song na "power of two"...omg! naalala ko tuloy yung #1 goal ko ngayong bakasyon...ang matutunang tutugin ang "power of two" sa guitar. arrrrr....intro pa lang natututunan ko eh! hindi ko tuloy alam kung ano gagawin ko nun...di ko alam kung matutuwa ako a maaasar! sa totoo lang mabagal akong mag improve...mabilis pang magsawa :-(

kahit ayaw ko...naglibot kami sa perya.^^ sumakay sila sa ??? (yung umiikot...) pero di ako sumama...kj na kung kj! ayoko lang talagang sumakay don. hehe...ewan ko ba...bakit yung space shuttle sa enchanted kingdom na carry ko pero yung rides sa peryahan di ko masakyan..^^

hmmm...kung may nag enjoy man ng sobra samin, malamang si ivy yun! hehe.. nagkita kasi sila ni cholo! harhar! i say he's cute... ^^

kaasar kasi sandali lang kami nagkasama-sama... (late kasi ako eh) gabi na non... at malalayo ang house ng mga classmates ko, sa totoo lang ako na yata ang pinakamalapit sa bantog eh. gaya ng dati...iniisip ko kung pano sila uuwi, lalo nasi jedi... (pinakamalayo yata yung kanila, tapos wala pang kasabay) pew! to the rescue ang parents ni istal! harhar! medyo maaga nga lang dumating kaya maaga na rin kaming umuwi. ^^

waaah! kayalang naubusan kami ng gas! hehe... nagkaron tuloy kami ng konting time para makapag usap-usap...^^ kahit hindi nila ako kagrupo...hindi ko naman nararamdaman na iba ako...kaya mahal ko ang krung-krung at ang sister co. nila eh.. lol (di mo ma-gets noh?? next time papaliwanag ko)

ang sarap mag road trip...hehe^^ kaya lang ako ang unang bumaba eh..hehe. but at least alam kong safe silang makakauwi..ok na yun.

masaya ko! talaga! haha.. yung sandaling mga oras na nakasama ko ulit sila reminds me kung sino talaga ako...kaya magbabalik loob na ko! hahaha! ang saya ko! hehe..^^ (pero bitin nga lang talaga!) amf!

Happy Mother's Day

2006-05-14T22:26:00.000+08:00

Happy Mother's Day...

kwento lang....pambihirang pakikipagkaibigan

2006-05-14T18:27:00.000+08:00

i

Gaya ng dati, maagang pumasok si Jodie sa paaralan.
Sa daan patungo sa kanilang silid-aralan nadatnan n’ya roon sina Grace at ang ilan pa nilang kaklase.

Grace: Hi Jodie!
Jodie: Hi!
Jay: What’s up?

Naputol ang usapan ng biglang dumating si Billy. Dirediretso s’yang pumasok sa silid aralan na tila ba walang ibang tao sa kanyang dinadaanan. Napatigil ang lahat at natahamik. Maging ang hangin ay napatigil sa pagdating ni Billy. Nagulat ang lahat ng mabunggo ni Billy si Jodie ng hindi sinasadya. Nalaglag ang hawak n’yang mga libro. Ngunit gaya ng inaasahan napatingin lamang si Billy kay Jodie at dumiretso na ito sa kanyang upuan sa dulo ng silid aralan.

Grace: Jodie, o.k. ka lang ba?
Jodie: Ah, o.k. lang. Don’t worry.
Linda: Hay, hindi na kayo nasanay kay Billy. Lagi namang ganun ‘yon e. Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit haggang ngayon wala pa ring tumatapat sa tapang at dating ni Billy?
Jay: Huh! Masyado lang talaga s’yang mayabang.
Linda: Ang sabihin mo, natatakot lang kayo.
Grace: Bakit hindi sila matatakot? E, si Billy ang pinakamalaking estudyante dito sa 2nd year province.
Jay: O.k., inaamin ko, s’ya rin ang pinakamatapang. Naaalala n’yo pa ba nung araw na pumasok s’yang may malaking pasa sa mukha at braso?
Grace: Sino bang hindi makakaalala no’n? Sinasabing pinabagsak n’ya si Danilo at ang buong barakada nito na s’yang kilalang-kilala sa pakikipagbasag-ulo.
Linda: Hay naku! Bakit ba puro pakikipagbasag-ulo na lang ang inaatupag ng mga kalalakihan ngayon?
Jodie: Hindi naman siguro. Wala naman tayong alam sa kanila. Pabayaan na lang natin.
Jay: ‘Yan! Gayahin n’yo si Jodie. Very understanding. Hindi tulad n’yo na wala ng ibang nakikita kundi kaming mga lalaki. Pinagtsitsismisan n’yo pa!
Grace: Sa lahat ng lalaki, ikaw ang nakakasama ko sa mga tsimisan.
Jay: Ano? Hindi totoo ‘yan ha!

Ilang sandali pa, nagsimula na ang mga klase sa bawat silid aralan.

Matapos ang ilang oras, sa wakas ay natapos na rin ang bagbababad ng mga mag-aaral sa loob ng silid aralan.

ii

Pauwi na si Jodie matapos manghiram ng ilang aklat sa library na gagamitin n’ya para sa report n’ya sa biology. Sakay ng kanyang bisikleta, nakita n’ya si Billy na nakatayo sa harap ng magara nilang bahay. Tila nagdadalawang isip pa itong pumasok. Binalak n’ya itong batiin, ngunit nagbago s’ya ng isip. Ilang sandali pa, dahil na rin marahil sa masyadong pag-iisip, nawala ang balanse n’ya sa sinasakyan n’yang bisekleta.

Jodie: Aaah!
Billy: (nagulat)
Jodie: Aw…
Billy: (lumapit kay Jodie) Miss, o.k. ka lang ba?
Jodie: A, o.k. lang. Wala ‘to.
Billy: Jodie?
Jodie: (patlang)
Billy: Anong ginagawa mo dito?
Jodie: A, dumaan kasi ako sa library.
Billy: Masmabuti siguro kung naglalakad ka na lang.
Jodie: A, sa palagay ko nga. Bakit nandito ka pa rin sa labas?
Billy: (tumingin lamang kay Jodie)
Jodie: (napalunok) A, hindi mo naman kailangan sagutin ang tanong ko e.
Billy: (tumalikod at nag-anyong papasok na sa gate ng kanilang bahay)
Jodie: A, sige, mauna na ko.

iii

Hating gabi na ng matapos ni Jodie ang lahat ng kanyang mga takdang aralin. Nagtungo s’ya sa kanilang kusina upang uminom ng tubig. Mula sa kusina, maririnig ang isang ungol na hindi n’ya tiyak kung saan nagmumula. Nagpasya s’yang sumilip sa bintana at nabigla s’ya sa kanyang nakita.

Jodie: (gulat na gulat) O! Hindi maaaring si—si Billy! Si Billy nga!
Ngunit a—anong nangyari? Bakit s’ya nandirito? At bakit s’ya umiiyak?

Nagmadaling lumabas si Jodie sa kanilang bahay. Nagtungo s’ya sa bahaging matatanaw ng masmaayos si Billy. Ngunit ang kanyang pagdating ay gumambala sa maliit na mundo ni Billy. Naramdaman n’yang may taong paparating kung kaya s’ya ay nagmadaling umalis.

iv

Matapos ang gabing ‘yon, hindi na naalis sa isipan ni Jodie si Billy. Naisip n’yang may dinaramdam ang kanyang kaklase. Nais n’ya itong tulungan, ngunit sa paanong paraan?

Isang umaga sa school library, nakita ni Jodie si Billy na nakaupo sa isang sulok, ngunit ‘di gaya ng ibang mga estudyante, wala itong hawak na kahit anong aklat o kaya nama’y kahit papel at ball pen man lamang.

Jodie: A, hi Billy.
Billy: (sandaling nalipat ang atensyon kay Jodie)
Jodie: Amm…are you alright?
Billy: (nagtaka sa tanong ni Jodie) Ha?
Jodie: A, naku, ‘wag mong pansinin ‘yun. Hindi mo naman kailangang sagutin e.
Billy: Ganyan ka ba talaga?
Jodie: Anong ibig mong sabihin?
Billy: Bakit nagtatanong ka pa kung hindi ko naman pala kailangang sagutin.
Jodie: A, hindi naman sa ganon. Alam mo kasi—

Napatigil at napaisip si Jodie. Hindi n’ya maaring sabihin kay Billy na nakita n’ya itong umiiyak nung isang gabi.

Billy: Hindi ka ba naiilang makipag-usap sa ‘kin?
Jodie: Billy—
Billy: Hindi mo kailangang sagutin ‘yan.

Tumayo si Billy mula sa kanyang pinagkakaupuan at lumabas ng library. Ninais ni Jodie na pigilan si Billy ngunit naisip n’yang sadyang mahirap makipag-usap sa isang katulad ni Billy.

v

Ilang araw pa ang lumipas, muli ay nanggaling si Jodie sa library. Sa daan pauwi nakita n’ya ang ilang kotse ng pulisya sa harap ng bahay nila Billy. Kinabahan si Jodie, ngunit inisip na lamang n’yang baka may ginawa na namang kalokohan si Billy, gaya ng dati, kung kaya mayroong mga pulis sa bahay ng mga Ong.

vi

Linggo ng umaga, abala ang pamilya ni Jodie sa paggayak upang magsimba. Habang kumakain ng umagahan, hindi sinasadyang mabuklat ni Jodie ang pahayagan na malapit sa kanya. Sa isang maliit na bahagi ng pahayagan, nabaling ang kanyang atensyon—“Batang Ong: Inabuso!”

Jodie: Batang Ong…I—inabuso?

Binalot ng pagtataka at pangamba ang buong katawan ni Jodie ng mga sandaling ‘yon.

Jodie: Hindi maaaring si Billy ang—o, hindi. Kaya pala may mga pulis ng araw na ‘yon.
Mrs. Cheng: May problema ba, anak?
Mr. Cheng: Anong ba ang nakita mo d’yan sa pahayagan? Tila mayroong bumabagabag sa iyo.
Jodie: A, wala po ito.
Mrs. Cheng: Kung ganon, mabuti pang ibigay mo na ‘yan sa Papa mo at simulan mo ng kumain ng agahan.
Jodie: A, opo.

vii

Lunes na at nagmamadaling pumasok si Jodie sa paaralan. Gaya ng kanyang inasahan, naging usap-usapan na ang tungkol kay Billy.

Nagtungo si Jodie sa teacher’s room upang sadyain ang kanilang adviser na si Gng. Reyes.

Gng. Reyes: Ms. Cheng? Anong sadya mo at napasugod ka?
Jodie: A, pasensya na po sa abala. Ngunit maaari ko po ba kayong kausapin kahit sandali lang?
Gng. Reyes: Syempre naman, Ms. Cheng. Tungkol saan ba ang gusto mong pag-usapan?
Jodie: Tungkol po sana kay—kay Billy Ong.
Gng. Reyes: (mababakas ang gulat at pagtatakha) Billy Ong? Hindi ko alam na mayroon pa lang s’yang kaibigan na tulad mo, Ms. Cheng. Si G. Ong ay pansamantalang nasa pangangalaga ng ating DSWD. Napapabayaan na s’ya ng kanyang mga magulang, higit pa dito, sinasaktan at inaabuso s’ya ng mga ito.
Jodie: Ano na pong mangyayari sa kanya?
Gng. Reyes: Sa tulong ng eskwelahan at ng iba pang mga programa, sinusubukan naming maihanap ng foster family si Billy.
Jodie: Ano naman po ang resulta ng inyong paghahanap?
Gng. Reyes: Amm…sa ngayon, ang tangi naming option ay ang mga Serbantes at ang mga Marcelo.
Jodie: Pero Gng. Reyes—
Gng. Reyes: A,a. Alam ko ng iniisip mo. Gusto man natin o hindi, kakailanganing lumipat ni Billy ng eskwelahan kasabay ng paglipat n’ya sa kahit alin mang pamilya na maaaring mag ampon sa kanya. Unless, kung may pamilya na mag-aaruga sa kanya na malapit dito .
Jodie: Ganon po ba?
Gng. Reyes: ‘Yan lang ang masasabi ko Ms. Cheng.
Jodie: Naintindihan ko po.
Gng. Reyes: Ngayon, sa palagay ko ay may klase ka pang dapat puntahan. Iwasan mo ang ma-late, o.k. ba ‘yon?
Jodie: A, opo. Salamat po Gng. Reyes. Magandang umaga.

viii

Ilang araw ang lumipas, pagkatapos ng klase, pinuntahan ni Jodie si Billy. Naabutan n’ya ito sa isang hardin, nagmumuni-muni, tila ba may malalim na iniisip.

Jodie: Billy!
Billy: (nagulat) Jodie?
Jodie: Hi.
Billy: Anong ginagawa mo dito?
Jodie: A, wala naman. Gusto lang kitang puntahan.
Billy: Hindi ko kailangan ng awa.
Jodie: Billy, sino bang kailangan ng awa?
Billy: Kailangan ko bang sagutin ‘yan?
Jodie: O.k. hindi. Oh, c’mon! Billy, hindi ko alam kung anong tunay na nangyari. A, hindi na rin ‘yun importante. Pero, a—ayaw kong, ayaw kong umalis ka.
Billy: Jodie.
Jodie: Hindi ko alam, pe—pero sa palagay ko masmakakabuti kung nandito ka. Isa pa, mahirap ang lumipat ng eskwelahan.
Billy: Pero—
Jodie: At sa palagay ko, kailangan ka namin dito.
Billy: Wala na kong magagawa kung kailangan kong lumipat. Sa malayong lugar naghihintay ang bago kong pamilya.
Jodie: Umm… Sa palagay ko, nagawan na ‘yan ng paraan ng mga classmates natin.
Billy: Ha?
Jodie: Halika na, dali! Nag-iintay na sila do’n.
Billy: Sinong—
Jodie: Basta! ‘Wag ka ng magtanong.

ix

Sakay ng bisekleta, nakarating sila sa isang simple ngunit malinis na bahay na puno ng magaganda at iba’t ibang klase ng mga halaman. Dito, sinalubong sila ng kanilang mga kaklase.

Grace: Jodie, Billy!
Jay: Kanina pa kami naghihintay sa inyo a.
Carlo: Madali at pumasok na kayo.
Billy: (bumulong kay Jodie) Anong ibig sabihin nito?
Josie: (ngumiti lamang)
Billy: (nakita si Gng. Reyes) Gng. Reyes?
Gng. Reyes: Billy, ipinapakilala ko sayo sina G. at Gng. Lopez. Sa tulong ni Jodie at ng iyong mga kaklase, nakilala namin sila. At sa palagay ko, sila na rin ang iyong magiging bagong pamilya.
Billy: A, magandang araw po!
G. at Gng. Lopez: Magandang araw din sayo, iho.
Billy: (napatingin kay Jodie, ngingiti ito)

Mula ng araw na ‘yon, unti-unti ng naging maayos ang lahat. Nakabalik na sa eskwelahan si Billy, dagdag pa rito ay unti-unti na rin n’yang naging kaibigan ang lahat ng kanyang mga kaklase. Kahit simple lamang ang kanilang buhay, higit na masnaging masaya si Billy sa piling ng kanyang bagong mga magulang.

x

Dahil halos magkalapit lamang ang bahay nina Jodie at Billy, lagi na silang sabay sa pagpasok at pag-uwi sa eskwelahan.

Jodie: Hanggang dito na lang.
Billy: Sige na, pumasok ka na.
Jodie: Amm.. O.k., mag-ingat ka sa pag-uwi.
Billy: Ilang bahay na lang mula rito andun na ko.
Jodie: Oo nga, pero—
Billy: O.k., sige na. Mag-iingat na nga e.
Jodie: Bye…
Billy: A, Jodie, salamat ha.
Jodie: Salamat? Para saan?
Billy: Kailangan ko bang sagutin ‘yan?
Jodie: (napangiti habang napapailing)
Billy: Hmm… Salamat sa lahat. Kung hindi naman dahil sayo, baka wala na ako dito. Alam mo na…
Jodie: (lalapit kay Billy, hahawakan ang mga kamay nito) Salamat din, dahil pinagbigyan mo ko na sana manatili ka na lang dito.
Billy: (patlang) J
Jodie: J
Billy: Ayaw ko na yatang umuwi…

Nangangailangan ng Pamagat

2006-04-26T21:35:00.000+08:00

Amneris:

I

Ikaw lang ang lahat sa ‘kin
Sa Diyos ikaw ang dalangin
‘di makapapayag mawala sa ‘king piling
Pagsamo ko’y iyong dinggin

II

Ibibigay lahat sayo
Gawin mo lang ang nais ko
Pag-iisang dibdib sana’y tanggapin mo
Kapalit paglaya mong gusto

Chorus:

O giliw ko, pakinggan mo
Tibok nitong aking puso
Limutin mong pag-ibig mo
Pangako ko sayo
Ikaw lamang mahal ko

*Ok...'to na yung last song na ma-i-po-post ko... Wala kasi akong kopya nung ibang kanta. Gawa 'to ni Ato... Hmmmpp...Ayos 'to...lalo na nung kinanta ni Melvira (Amneris)...Ang taas..di ko maabot! kahit paningin...syempre pandinig dapat..'choz. Haha. S'ya kasi pinakamagaling na soprano..Ayos!

Pag-ibig Ko

2006-04-26T21:28:00.000+08:00

Aida [solo]:

Sa aking pag-iisa
Aking naalala
Titig ng ‘yong mata

Sa bawat pag-ihip
Ng hangin sa Hilaga
Bulong ng puso ko’y
Ikaw na nga

Ngunit ito’y pagkakamali
Tayo’y iba, di isang lahi
Ano nga bang pipiliin ko
Bayan ko o irog ko…

Radames:

Sa pag-ikot ng mundo
Aking naaalala
Ikaw lang ang inibig ko

Aking aamining
Ikaw lang ang aking hiling
Bulong ng puso ko’y
Iyong dinggin

Giliw, ‘wag kang mangangamba
Walang mali sa ibigin ka
Ito ang ating tadhana
Puso na ang nagpasya…

Aida & (Radames):

Ngunit ang tulad ko’y
Di dapat umibig

(Pag-ibig ko’y tunay)

Sa ating mundong
Puno ng panganib

(Pag-ibig na tunay
Iaalay ko…)

Sa karagatan, kagubatan
At sa kalawakan…

(Tatahakin ko…)

Aida & Radames:

Maging sa dulo ng mundo…
Ooh…ooh…

Aida [adlib]:

Ngunit ito’y pagkakamali
Tayo’y iba, di isang lahi
Ano bang dapat piliin?

Radames:

Ang pag-iibigan natin…

*kinailangan ko pang ma-in-love bago ko 'yan naisulat..joke lang. Heehee.. Huh! Naaalala ko, hindi namin 'yan mapractice na magkasama sina Aida (Ivy) at Radames (Edward)..NakooH! Mga pasaway! ... Hindi naman kasi sila talagang magkasundo. Hehe.. Pero ngayon ok na. HAhaAha! AJA!!!

Munting Pangarap

2006-04-26T21:17:00.000+08:00

*This song really touches the heart. (i think)... i made this song from the bottom af my broken heart. Ahee... Makbayan kasi ako eh. Hmmp! Sana maappreciate n'yo. Nagmomoment si Aida sa scene kung saan n'ya kinakanta 'yan.

Aida sings:

Isang munting pangarap
Para sa isang bayan
Nais kong makamtan
Tahimik na buhay
Sana’y maialay
Saking mamamayan

Ngunit ano ito?
Bakit kailangan pang
Magkagulo?

*Nais kong malaman
Sa Hilaga o Kanluran
Nais kong makamtan
Itong kapayapaan
Tanging kahilingan
Wala ng labanan
Sa aking/ating bayan
Kapayapaan
Ating kailangan…

Dati, bukas, ngayon
Pangarap ko’y ito
Tanawin na likas
Sana’y manatili
Mga mamamaya’y
Masayang magkasama

Dinggin aking tinig
Kahit buhay ay
Ipagpapalit

(Repeat *)

Hindi Papipigil

2006-04-26T21:09:00.000+08:00

Pharaoh:

Tunay ngang ang Ehipto’y malakas
Lahat ng nasagupa’y nilupig nilang lahat
Wala silang kawala sa galamay na mga ito…

Sapagkat ako ang Hari na s’yang araw, bituin at gabi…

Ako ang s’yang namuno
Ako ang Paraon
Sa kamay ko sila’y naglaho
Naubos ang dugo

Hindi n’yo ko mapipigil…

(Hindi n’yo ko mapipigil…)

(Repeat All)

*Hmmm...para naman 'to sa pagbubunyi ng Paraon. Solo yan...naku tilian ang mga tagahanga ng Paraon d'yan... Hindi kasi s'ya talagang kumakanta pero ang galing n'ya. Hmmm...

Natatanging Ehipto

2006-04-26T21:03:00.000+08:00

Pharaoh:

Marami ng sumubok
Sa lakas na taglay ko
Walang ibang hangad
Kundi pabagsakin ako
Ninais na sakupin
Ang bayan na ito
Ninais na wasakin
Ang natatanging EHIPTO

Marami ng sumubok
Maraming nasawi
Ngunit lahat naman
Saki’y di nagwawagi
Lahat sila’y lumusob

Egyptian Soldiers:

(Ngunit) kami’y laging handa
Iaalay aming buhay
Sa natatanging EHIPTO

Pharaoh:

“Maghanda sa digmaan!”

Egyptian Soldiers:

Isang panibagong hamon
Panibagong labanan
Sumpa naming lahat
Ito’y wala ng urungan
Muling masusubukan
Ang tapang at lakas
At ‘wag kalilimutan
Ang tanging ipinaglalaban…

All:

“Ehipto!”

*Ang song naman na to ay para ipakita ang paghahanda sa digmaan ng bansang Egypt. Hmmm...hulaan n'yo kung sino gumawa n'yan. (T,T)... huh...

Lulusob Na

2006-04-26T20:44:00.000+08:00

Ethiopian Soldiers:

Lulusob na…

Kami’y mandirigmang mula sa Silangan
Nakahandang sakupin inyong kaharian
Lahat ng madaanan aming lulupigin
Lahat ng kayamanan aming kukuhanin
Magtangkang humarang aming tatapusin

Lulusob na…

*Kanta yan! Sa maniwala kayo o hindi! Hehe. Yang song na yan ay para sa pagbabanta ng Ethiopia sa bansang Egypt. Si mayor at mamakat ang gumawa n'yan...ginamitan lang namin yan ng beat sa organ...huh...grabe! kinakahiya nga yan nung may gawa eh..pero nung narinig na nila yung sobrang lakas na sigawan at palakpakan ng mga tao...bigla silang naging sobrang proud..haha...heehee...astig kasi,,,lalo na si charles na leader ng Ethiopian soldiers... Rock On...\m/

Ehipto: Purihin

2006-04-26T20:12:00.000+08:00

Egyptians:

I

Ehipto bansang malakas sa Africa
Isang makasaysayang lugar sa ating lahat
Lupaing kinalugdan ng mga Diyos sa kaitaasan
Purihin, purihin, purihin!

Chorus:

Lai, lai, lai…

II

Gintong lupain sa disyerto, nandito kami
Sumibol sa pampang ng Nile, biniyayaan
Ng malikhang kamay at isipan, angat sa lahat
Purihin, purihin, purihin…

*this song ay para papurihan ang bansang Ehipto. Ginamit namin yan sa simula ng play.
..gawa to nung pope namin,,,may keyboard tabs pa yan.....hehe..kayalang pagkatapos n'yang gawin 'yan, nawalan na s'ya ng time sa play...dahil kailangan n'yang magreview para sa 'sang contest... quizer kasi s'ya sa science. haha..inip na inip nga s'ya non eh. ,,mag isa lang kasi s'ya dun sa 'Gabay'..heehee...
Simple lang ang song na 'to..pero cute ang melody..at ang gagaling ng mga Egyptians na magperform... Aja!

Adelfianz Theatrical Presents AIDA

2006-04-26T18:15:00.000+08:00

It’s not our own version of the opera. Hehe. Kala mo kami yan noh? This is a scene from the Disney Theatrical’s Aida (I guess). Base from the picture, who will say that Aida is not noteworthy?

Sad to say, I didn’t find the script (the plot) that we’ve used in our own version of Aida. But I did find copies of some of the songs that we’ve used. This is our first time to make songs out of nothing. 90% of the play uses music (hence it is called musical play..hehe). The search for the music that will fit for the scenes is easier said than done. It took a lot of time and we failed several times, until we decided to make our very own songs that we will use in the play.

It’s not my first time to write a song but indeed, I never thought that I would write songs for a play, like this. Again, it is very tricky…the words, the melody, and the singers…hmmp! But of course I am very pleased to write songs for our play. And it’s an honor working with our very own director (should I mention her name?). Basta…nag-iisa lang naman s’ya sa buong universe… and SHE rOckz!!!.. Kung wala s’ya wala rin ang play… She translated the acts in “tagalog”…write the script…made the plot… She planed and completed everything…

The props we’ve used, from the background to the costumes, are all fine works of my classmates. Hehe… I know it’s hard to make a set that will look like the pictures in the Internet. But they did it. The backgrounds are well painted; the 3D objects are great, the fire, the accessories, the costumes, weapons, and a lot more. Haha! Let’s give tribute to them… To Novelyn & Jeric, the props masters, to Jann, to Jerwin, Jeric’s twin brother, to Carlo, even to Justin and to those who have helped making accessories and many more… Well-done guys! The play will not be that beautiful and colorful without you!

As to the music ministry, to all of those who have helped us to make that music, to write those lyrics, I’m very glad that we have you with us. Let me thank my fellow writers, Mamakat, Angeli P., Ato, Nikki, Mayor, and those adelfianz and our teachers who have inspired us to write and to record songs. Arigato!

Our actors and actresses are all very well performers and of course singers (sort of…hehe). Some of the guys…don’t sing. But of course they have to sing so they did!
This is the cast of characters in the version of Aida we’ve made…

Aida, an Ethiopian princess…Ivy
The King of Egypt…Philip
Amneris, Daughter of the King…Melvira
Radames, Captain of the Guard…Edward
Amonasro, King of Ethiopia…Justin
Ramfis, High Priest…Lloyd
A messenger…Kristian
Dancers…Janine, Joan, Joyce, Erika, Crystal
Priestesses…Emily
soldiers, officials, Ethiopians, slaves and prisoners, Egyptians…Adelfianz

I’m very proud of them…*weep…

All of them are great!!! (Applause)

The following songs that I will post are some of the songs that we’ve made for the musical play Aida… I hope you'll like it.

Introducing AIDA

2006-04-26T09:12:00.000+08:00

Kung naligaw kayo sa weblog ko...wag na kayong mag atubiling basahin to... dahil gusto ko sanang i-share sa bawat naliligaw dito ang isang magandang kwento...

ang Aida...

Ano ba ang Aida?

*Aida is an opera in four acts by Giuseppe Verdi to an Italian libretto by Antonio Ghislanzoni, based on a story by Auguste Mariette. It was first performed at the Khedivial Opera House in Cairo on December 24, 1871.
Ismail Pasha, Khedive of Egypt, commissioned Verdi to write the opera, paying him 150,000 francs, for performance in January 1871, but the premiere was delayed because of Franco-Prussian War. Contrary to popular belief, the opera was not written to celebrate the opening of the Suez Canal in 1869, nor that of the Khedivial Opera House. The opera was met with great acclaim when it finally opened and continues to be a staple of the standard operatic repertoire. There are many recordings of it, and it is frequently performed.

At nung last Dec. 13, 2005, we performed Aida.... Dyan lang naman sa tabi-tabi..hehe..sa school namin...

Pero syempre dahil nga high school student pa lang naman kami, hindi namin nabigyan ng ganong kalaking production ang Aida namin.

Ginawan namin 'to ng sariling version. And take note, kami ang mga unang nilalang nanagsalin nito sa tagalog. Ang Aida ay hindi lang basta opera, talagang maituturing din na isang obra ang kanyang kwento...

*Aida is an Ethiopian princess, that is captured and brought into slavery in Egypt. A military commander, Radames, struggles to choose between his love for her and his loyalty to the Pharaoh. To complicate the story further, Radames is loved by the Pharaoh's daughter Amneris, although he does not return the feeling.

Kahit na tagalog ang ginawa namin (dahil ang play na to ay para sa subject na Makabayan) pinanatili namin at pinilit na maipakita ang tunay na magandang kwento ng Aida.

Masasabing pahirapan ang nangyari. Dahil halos wala kaming alam sa kung ano ang dapat naming gawin. Hindi namin alam kung ano ang "Aida", kung saan ito napulot at kung sino ang nag-isip na yun ang gamitin namin para sa isang school play. Isa pang bagay, ito ang first time naming gumawa ng isang musical play na ipapalabas sa buong eskwelahan.

Bago ang sem-break, pinaalam na sa amin ni Ma'am Ida, our MAPEH teacher, na magkakaroon nga ng ganitong program para sa "Makabayan" (siguro naman some of you, alam ang Makabayan). Pero hindi ko inisip o kahit na siguro ang iba ko pang classmates na magiging ganito ang Aida...ganito kahirap, kasaya, kaganda...

Nung una nag dadalawang isip ako sa play na 'to. Kasi naman talagang kami lang ang pinapagawa ng lahat-lahat...pero ayos din...kasi madami naman kaming natutuhan..hindi ba?...

*Aida was later used as the basis and title of a musical drama in two acts from Disney Theatrical with music by Elton John, lyrics by Tim Rice, and book by Linda Woolverton, Robert Falls, and David Henry Hwang. The Broadway production ran in the Palace Theatre between 2000 and 2004.

Oh di ba? Talagang sikat ang Aida...haha... At eto nga yun... kung may Disney Theatrical meron din namang Adelfianz Theatrical...kami na nga yun... Sayang nga lang at isang beses lang namin itong ipenerform...at halos wala man lang kaming mga pictures ng naturang musical play. Nakakalungkot na maaaring pagkatapos ng palabas ay natapos na rin ang pantasya sa Aida.

*Binalak na rin ng Disney na isa-pelikula ang Aida...pero nahinto ang production sa hindi malamang kadahilanan... Masasabi kong...SAYANG!

Sa minsang pagreresearch ko dito sa internet about the opera Aida...heto yung iba pang impormasyon na nakuha ko....

***Aida the opera

ACT I
Scene I: A hall in the king's palace; through the rear gate the pyramids and temples of Memphis are seen.
Aida, the daughter of the Ethiopian King Amonasro, lives at Memphis as a slave. Her Egyptian captors are unaware of her true identity. Her father has made an incursion into Egypt to deliver her from servitude. But since her capture, Aida has fallen in love with Radames, a young warrior (Romanza, Radames: "Heavenly Aïda"). She has a dangerous rival in Amneris, the daughter of the Egyptian king. (Duet, Radames, Amneris: "In thy visage I trace.") Incited by Amneris, the high priest Ramfis (Terzett, Aida, Amneris and Radames: "Oh fate o'er Egypt looming") declares that Radames has been selected by Isis to be the leader of the army against Amonasro. (Battle Hymn: "On ! Of Nilus' sacred river, guard the shores.") Aida's heart is torn between her love for her father and her love for Radames. (Scene, Aïda: "Return a conqueror.")
Scene II: Temple of Vulcan. In the center an altar illuminated by a mysterious light from above.
Solemn ceremonies and dance of priestesses. (Chorus of priestesses: "O mighty Ptha.") Installation of Radames to the office of commander-in-chief. (Prayer, Ramfis and chorus: "O mighty one, guard and protect!")

ACT II
Scene I: A hall in Amneris' apartment.
Amneris' chamber. Festal dances and music. (Chorus of women: "Our songs his glory praising.") Amneris receives her slave Aida and cunningly tricks her into professing her love for Radames by lying and declaring that Ramades has fallen in battle. Aida's distress upon hearing this news betrays her love of Radames. (Scene and duet, Amneris, Aida: "The chances of war afflict thy people, poor Aida;" Aida: "O love, O joy tormenting.")
Scene II: Outside the city walls at the grand Gate of Thebes.
Radames returns victorious. (Chorus, king and people: "Glory to Egypt, to Isis!") Grand triumphal march. The Egyptian king decrees that on this day the triumphant Radames may have anything he wishes. The Ethiopian captives are marched in. Amonasro appears among them. Aida immediately rushes to her father, but their true identities are still unknown to the Egyptians. Amonasro declares that the Ethiopian king has been slain in battle. (Amonasro: "This my garment has told you already.") Out of his love for Aida, Radames uses the King's grant to release the prisoners. The grateful King of Egypt declares him his successor and the betrothed of his daughter. Aida and Amonasro remain as hostages to ensure that the Ethiopians do not avenge their defeat.

ACT III.
Scene: On the banks of the Nile, near the temple of Isis.
(Chorus of priests and priestesses: "O thou who to Osiris art...") Amonasro and Aida are held as hostages (Aria, Aida: "Oh, my dear country!") and he forces her to learn from Radames the position of the Egyptian army. (Duet, Aida, Amonasro: "Once again shalt thou gaze.") Radames has only seemingly consented to become the husband of Amneris, and is persuaded through love for Aida to give her the information required by her father. (Duet, Radames, Aida: "Again I see thee.") When Amonasro reveals his identity and flees with Aida, the despairing Radames allows himself to be taken prisoner. (Terzett, Amonasro, Aida, Radames: "I am dishonoured.")

ACT IV.
Scene I: A hall in the Temple of Justice. To one side is the door leading to Radames' prison cell.
Amneris (Scene, Amneris: "My hated rival has escaped me") desires to save Radames, but he repulses her (Duet, Amneris, Radames: "Now to the hall the priests proceed"). His trial takes place offstage; he will not speak in his own defense, and is condemned to death, while Amneris, who remains onstage, pleads with the priests to show him mercy. The sentence is that he shall be buried alive. Amneris curses the priests as Radames is taken away. (Judgment scene, Amneris, Ramfis and chorus: "Heavenly spirit, descend.")
Scene II: The lower portion of the stage shows the burial place in the temple of Vulcan; the upper portion represents the temple itself.
Aida has hidden herself in the crypt to die with Radames. (Scene and duet, Radames, Aida: "The fatal stone now closes over me.") They accept their terrible fate (Radames: "To die, so pure and lovely"), bid farewell to earth and its sorrows, and await the Dawn, while Amneris weeps and prays above their tomb in the midst of the priestly ceremonies, and the jubilant dance of the priestesses. (Finale, chorus of priests and priestesses: "Almighty Ptha.")

Sa Wiki ko yan nakuha...
Kung gusto n'yo....daan din kayo dun...
Ayos dun magbasa-basa...

Madami pa kong gustong i-share...pero hindi naman pwedeng isang post lang...hehe...tsaka gusto ko sanang hanapin, kung meron ako, yung copy ng script na ginamit namin sa Aida last December....sana makita ko yun...

Until next time...

Rona (Edited)

2006-04-25T19:45:00.000+08:00

Malakas ang ulan noon, at walang nakakaalam kung nasaan s’ya. Walang nakakaalala kung ano ang iniwan n’yang salita bago s’ya umalis. Walang pera, lagi na lamang walang laman ang kanyang bulsa kundi ilang piraso ng sigarilyo na nahingi lamang n’ya. Sa isang banda nag-aalala na rin ang kanyang Tiyahin, ngunit hindi n’ya ito batid. Nais lamang n’yang tumakas at kalimutan ang sakit na iniwan ng nakaraan.

Siya si Rona, maglalabing anim na taon pa lamang siya. Dapat sana’y nasa ikatlong taon na siya sa mataas na paaralan kung hindi lamang s’ya tumigil sa kalagitnaan ng taon. Sa kanyang mukha hindi masasagi sa iyong isip na s’ya ay isang biktima ng mga kapahangasan na dulot ng sarili n’yang mga magulang. Masayahin, palakaibigan, maaasahan, mabait…ito sana ang masasabi mo sa kanya ngunit ilang panahon na rin ang lumipas. Ngayo’y tila hindi na s’ya kilala ng kahit na sino man.

Mabilis ang mga yabag ng kanyang paa habang naglalakad sa ulan. Tila may humahabol sa kanya, ngunit hindi s’ya makalayo na para bang hinihigop s’ya nito. Hindi n’ya maiwasan ang pagtulo ng luha sa kanyang mga mata. Muli, ng bumagsak ang mga perlas na ito ay naalala n’ya ang mga oras na umiiyak s’ya sa dati nilang magarang bahay.

“Lintek!” madalas na bulalas ng kanyang ama sa tuwing darating ito mula sa trabaho na sakay ng isang magarang kotse. Muli, marahil ay isang hindi magandang balita na naman ang nakarating sa kanya patungkol sa kanyang asawa. Balitang tumatapak sa kanyang pagkalalaki.

Sampal, kung hindi naman ay suntok. Hindi malilimutan ni Rona ang bawat sigaw at ang bawat pagmamakaawa ng kanyang ina sa mga oras na iyon. Kung ang bawat suntok ng kanyang ama ay tumatagos sa mga buto, tunay na masmasakit ang makita mong ginagawa ito ng iyong ama sa sarili mong ina.

“Walang puso, isang dimonyo…” patuloy n’yang sambit habang naglalakad. Matagal na iyon, ngunit sariwang sariwa pa rin sa kanyang isipan.

Mula noo’y naging mabilis na ang mga pangyayari. Naghiwalay ang kanyang mga magulang. Siya at ang kanyang dalawa pang kapatid ay napunta sa puder ng kanilang ina, kung saan inisip nilang ito ang nararapat.

Subalit ngayon, kahit anino ng kanyang ina ay hindi na n’ya alam kung nasaan. May nagsabing sumama na ito sa ibang lalaki. Sa lalaking kahit sa panaginip ay hindi n’ya nakita.

Halos wala ng ulan ng makarating s’ya sa isang maliit na bahay na hindi tiyak kung may nakatira pa. Dito sinalubong s’ya ng isang babaeng halos kasing edad lamang n’ya. Halos makita na ang kaluluwa nito sa blusa at sa maong nitong suot na tila ba dating pantalon na ginupit lamang at hindi pa nagpantay.

“Bakit ngayon ka lang?” tanong nito kay Rona.

Agad itong pumasok sa loob. Magulo, makalat. Hindi lamang mga damit na marumi at mga pinagkainan ang iyong mamamasdan, nagkalat rin ang napakaraming basyo ng mga inumin. Ilang hakbang pa ay makikita ang isang tumpok ng mga kabataan na tila ba wala pang tulog nitong mga nakalipas na mga araw.

Nakapanginginig ng laman. Hindi mo maiisip na ito ay isang katotohanan. Maraming bumabagabag sa isipan ni Rona. Naalala n’yang muli ang isang tao na matagal na n’yang kakilala. Isang taong kamakailan lamang ay nagpakilala bilang nakatatandang kapatid n’ya. Hindi n’ya lubos maisip na kadugo n’ya ang taong ito. “Ngunit sa papaanong paraan?” natanong n’ya sa kanyang sarili. Ang alam nya’y s’ya ang panganay sa kanilang magkakapatid. Ngunit kamakailan lamang nalaman n’yang sila na pala ang pangalawang pamilya ng kanyang ina. Halos labing anim na taon ding ipinagkait sa kanya ang katotohanan, ang katotohanang kailanman ay hindi sumagi sa kanyang murang kaisipan.

Oo. Nawala na nga ng tuluyan ang dating Rona. Sinong makakapagsabi na sa maikling panahon, magbabago ang lahat.

Halos sumikip ang dibdib n’ya ng mga oras na iyon. Nalimutan n’ya ang nangyayari sa kanyang paligid. “Heto, at magbihis ka muna.” wika ng isang dalaga na inaabutan s’ya ng ilang piraso ng damit pangpalit. “Madali ka.”

Madali s’yang nagbihis na hindi batid kung kaninong mga mata ang nakatitig sa kanya. Ilang sandali pa’y nabibilang na rin s’ya sa tumpok ng kabataan. Umiinom na tila wala sa lugar ang pagsasaya. Pilitin mang mag-usap ay hindi sila nagkakarinigan dahil sa malakas na ugong na nagmumula sa dalawang malaking speaker sa salas.

Maya-maya pa ay isang lalaki ang lumapit sa kanya upang yayain s’yang magsayaw. Sa gabing iyon, mga sigaw at kantyawan ang maririnig mula sa mga kabataang nais takasan ang realidad.

Si Rona, na tanging luha ang nagsisilbing sandata, sa sandaling ‘yon ay nakisabay sa maruming agos ng buhay. Ang mga sumunod na pangyayari’y hindi na n’ya napigilan. Tila ibang tao na ang kumokontrol sa kanyang katawan. Ang alak ang nagbigay sa kanya ng lakas na sandaling kalimutan ang lahat.